Definitie van lassen

Lassen is het maken van verbinding tussen materialen, door gebruikt te maken van warmte en druk, waarbij de laskanten in een vloeibare of kneedbare vorm worden gebracht en toevoegmateriaal kan worden gebruikt om na uitharding een stevige niet-uitneembare verbinding tot stand te laten komen. Deze definitie van lassen geeft antwoord op de vraag: wat is lassen? Een lasverbinding wordt gemaakt door een lasser. Omdat er verschillende lasverbindingen zijn is ook de functie lasser verschillend in de praktijk.

Lasprocessen verschillen

Toch zijn er ook lasprocessen die niet geheel passen onder deze definitie. Zo hoeft er bij lassen niet altijd gebruik te worden gemaakt van warmte. Bij kouddruklassen worden gedeeltes van een werkstuk aan elkaar verbonden zonder dat daarbij de temperatuur wordt verhoogt. Bij de meeste lasverbindingen wordt de temperatuur echter wel verhoogd door bijvoorbeeld een vlamboog die ontstaat doormiddel van een kunstmatig opgewekte kortsluiting. Dit gebeurd onder andere bij MIG/MAG, TIG en BMBE lassen.

Definitie lassen is breed
Lassen kan echter ook worden gedaan doormiddel van een vlam. Dit gebeurd bij het autogeen lassen. Door de jaren heen zijn allemaal verschillende lastechnieken ontstaan. Zelfs explosielassen is mogelijk. Daarbij worden explosieven gebruikt om warmte en druk te realiseren om twee verschillende soorten metalen met elkaar te vermengen. De diversiteit tussen de lastechnieken zorgt er voor dat het lastig is om geheel sluitende definitie van lassen vast te leggen.

Verschil tussen lassen en solderen
Lassen verschilt met solderen. Bij solderen smelt het uitgangsmateriaal niet, kortom de gedeelten van het werkstuk die aan elkaar verbonden moeten worden smelten niet. Alleen het toevoegmateriaal smelt tijdens het soldeerproces.

Wat is capillariteit of een capillaire werking?

Capillariteit of een capillaire werking is een natuurkundig verschijnsel. De capillaire werking ontstaat bijvoorbeeld wanneer men een dun waterbuisje bovenop een wateroppervlak plaatst en het water in het kleine buisje hoger stijgt dan het vloeistofniveau er omheen. Er bestaand een verband tussen de doorsnede van de buisjes en de snelheid waarmee het water omhoog stijgt. Naar mate de buisjes fijner worden zal het water ook hoger stijgen. De kleine buisjes die gebruikt worden om de capillaire werking aan te tonen worden ook wel capillairen genoemd.

Capillaire kracht
De capillaire werking gebeurd met een bepaalde kracht. Dit is de kracht waardoor het water of andere vloeistof door de buisjes omhoog wordt gezogen. Deze kracht wordt ook wel capillaire kracht genoemd. Deze kracht houdt eveneens verband met de omvang van de buisjes of capillairen. Hoe kleiner de diameters van buisjes zijn hoe geringer de capillaire kracht is. Ondanks dat stijgt het water in buisjes met een kleinere diameter wel hoger dan buisjes met een grotere diameter. Dit heeft te maken met de massa of het volume van het water dat omhoog getrokken wordt door de capillaire kracht. Deze massa neemt namelijk kwadratisch af op basis van de grote van de diameter.

Toepassing van capillaire werking
Veel natuurkundige verschijnselen worden in de techniek toegepast. Ook de capillaire werking of capillaire kracht is daar een voorbeeld van. Een voorbeeld hiervan is de toepassing van soldeerfittingen zoals een sok of een T-stuk van messing. Op deze soldeerfittingen staan vaak de letters cap aangeven. Dit staat voor sok capillair of capillaire werking.

Soldeerfitting Capillair
Een voorbeeld van een capillaire werking treft men aan in de installatietechniek bij het solderen van soldeerfittingen. Dit wordt ook wel hardsolderen genoemd. Als men de soldeerfitting met een brander verhit wordt het vloeibaar gemaakte soldeertin als het ware opgezogen tussen de nauwe spleet tussen de sok en de koperen buis. De ruimte tussen de soldeerfitting en de buis wordt daardoor compleet opgevuld met soldeertin mits er natuurlijk voldoende soldeertin wordt toegevoegd. Uiteindelijk moet er een klein druppel blijven hangen onderaan de soldeerfitting. Dan is de soldeerfitting volledig opgevuld met soldeertin.

Wat wordt bedoelt met de afkortingen PWB, PCB of PCBA voor printplaten?

In de wereld van de elektronica en mechatronica ontkomt men vaak niet aan printplaten. Printplaten zijn onder andere aanwezig in machines, computers en consumentenelektronica. Een printplaat of print is een drager van verschillende elektronische componenten. Deze elektronische componenten verschillen in vorm kleur en functie. De printplaat zelf is gemaakt van epoxy, glasvezel of kunststof en bevat verschillende koperen bedradingen. Deze koperen bedradingen worden ook wel sporen genoemd en worden doormiddel van freestechnieken en etstechnieken aangebracht tussen de verschillende componenten. De koperen bedrading geleid de elektrische stroom tussen de verschillende componenten.

Welke componenten zijn op printplaten bevestigd?
De componenten op de printplaat zorgen er vervolgens voor dat er bewerkingen worden uitgevoerd. Zo kunnen weerstandjes er voor zorgen dat de elektrische stroom wordt afgezwakt en kan een condensator er voor zorgen dat elektrische stroom wordt verzamelt en afgestoten. Naast de condensator en weerstandjes zijn er echter nog verschillende andere componenten die op een printplaat kunnen worden aangebracht. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan thyristor, diodes, zenerdiodes, transistors, ledjes en IC’s.

Preppen  en bestukken van printplaten
Het preppen van printplaten is het voorbereiden van componenten op het plaatsen op de printplaten. Het woord preppen is afgeleid van de Engelse term: ‘to prepare’ wat voorbereiden of voorbereiding betekend. Het daadwerkelijke plaatsen van de componenten op de printplaat wordt ook wel bestukken of bestucken genoemd. Het bstukken kan op twee manieren worden gedaan:

  • Doormiddel van Surface Mount Technology SMT, plaatsen van een SMD Surface Mounted Device. Het direct solderen van componenten op de printplaat. Dit wordt meestal gedaan bij kleine componenten doormiddel van machines. Deze machines worden ook wel pick-and-place machines genoemd of P&P.
  • Through-hole bestukken. Hierbij worden de componenten doormiddel van bevestigingspinnetjes door gaatjes in de printplaat aangebracht. Dit gebeurd vooral bij  experimenteerprintplaten en kan zowel met de hand of met behulp van speciale machines worden gedaan.

Afkortingen PWB en PCB voor printplaten
In de mechatronica en elektronica worden veel Engelse termen gebruikt. Ook voor printplaten worden verschillende Engelse termen gebruikt. In de Nederlandse taal wordt een printplaat ook wel gedrukte bedrading genoemd of gedrukte schakeling. In het Engels zijn er ook verschillende termen voor printplaten. In het Engels wordt een printplaat normaal gesproken een printed circuit board genoemd. Dit wordt ook wel afgekort met PCB. Daarnaast wordt ook de Engelse term printed wiring board (PWB) genoemd voor printplaten, deze term is echter minder gebruikelijk.

Verschil tussen PWB en PCB
IPC is de beroepsorganisatie die zich inzet voor standaardisatie in de elektronica industrie. Deze instantie heeft verschillende vestigingen over de hele wereld waaronder een aantal vestigingen in Europa in Zweden in de plaats Stockholm. IPC  probeert onder  andere duidelijkheid te verschaffen in de elektronica door omschrijvingen en definities te bieden over de componenten en technieken die worden gebruikt in de elektronica.  Het IPC beschrijft bijvoorbeeld het onderscheid tussen een printed wiring board (PWB) en een printed circuit board (PCB). Het verschil tussen een PWB en een PCB wordt door het IPC uitgelegd op basis van het doel waar de desbetreffende printplaat wordt gebruikt:

  • Een printed wiring board of een PWB is een printplaat die alleen wordt gebruikt als doorverbindend element.
  • Een Printed Circuit Board of een PCB is een printed wiring board alleen bevat deze naast doorverbindingen ook elektronische functies.

Wat betekent de afkorting PCBA?
De afkorting PCBA wordt in het Engels als volgt omschreven Printed Circuit Board Assembly. Dit is een Printed Circuit Board met daarop gesoldeerde componenten. Na het bestukken van een printplaat heeft men een PCBA echter spreekt men in de praktijk vrijwel altijd van een PCB oftewel een printed circuit board.

Wat is metaalbewerking en welke metaalbewerkingsprocessen zijn er?

Metaalbewerking is een algemene benaming die wordt gebruikt voor het bewerken van metalen. Sinds de ontdekking van metaal in ertsen heeft de mensheid verschillende periodes gehad die zich kenmerkten door een bepaald metaal of metaalbewerking. Zo kende men de bronstijd en de ijzertijd.

Tegenwoordig wordt in metaalbewerking gebruik gemaakt van uiteenlopende metalen en metaallegeringen. In de metaaltechniek wordt vooral staal toegepast. Dit is ijzer met een klein percentage koolstof. Daarnaast wordt ook aluminium gebruikt en worden legeringen gemaakt zoals roestvast staal (RVS).

De doelstelling van metaalbewerking is het maken van individuele onderdelen, halffabricaten,  assemblages of complete constructies. Metaalbewerking is een zeer brede term die onder de metaaltechniek valt. Doormiddel van het bewerken van metalen kunnen uiteenlopende werkstukken en constructies worden vervaardigd. Hierbij kan gedacht worden aan:

  • Bruggen
  • Schepen
  • Jachten
  • Machineframes
  • Balustrades
  • Puiconstructies
  • Kunstwerken

Ook sieraden en horloges worden van metalen gemaakt. Hiervoor worden meestal edelmetalen gebruikt die zeer nauwkeurig worden gewerkt. Daarnaast wordt in de machinebouw en de medische sector ook gebruik gemaakt van metalen in verschillende soorten, maatvoeringen en toleranties. De metaalbewerking is daardoor een zeer brede sector waarin grote en kleine en kleine producten worden gemaakt voor verschillende sectoren: van juwelier tot de bouwbranche.

Metaalbewerkingsprocessen
In de bronstijd, ongeveer 3000 tot 800 voor Christus, maakten mensen vooral gebruik brons. Hiervoor had men kopererts en tinerts nodig. Koper en tin werden samengesmolten en vervolgens in de gewenste vorm gegoten. Brons is echter niet smeedbaar. De ijzertijd zorgde voor een grote verandering. Deze periode begon in Europa vanaf ongeveer 800 voor Christus. IJzer is in tegenstelling tot brons wel smeedbaar en daarnaast kan het ook nog gegoten worden in vormen zoals bij gietijzer en gietstaal gebeurd.

Door de komt van ijzer nam het aantal bewerkingsprocessen in de metaalbewerking toe. Er ontstonden smederijen waarbij een smid ijzer doormiddel van vlamovens op temperatuur bracht en vervolgens met een hamer op een aanbeeld in de gewenste vorm sloeg. Hierdoor ontstond smeedijzer en smeedstaal.

Tegenwoordig worden vooral machines gebruikt voor het bewerken van metaal. Hierbij maakt men onder andere gebruik van werktuigmachines. De moderne metaalbewerkingsprocessen zijn zeer divers en worden wel in twee groepen verdeeld:

  • De verspanende metaalbewerking. Deze metaalbewerking omvat verschillende metaalbewerkingsprocessen waarbij het basismateriaal doormiddel van verspaning in de juiste vorm wordt gebracht. Er worden hierbij kleine spaantjes van het materiaal verwijdert tot de juiste vorm en afmeting is ontstaan. Voorbeelden van verspanende bewerkingstechnieken zijn: boren, slijpen, draaien, frezen, schaven en zagen.
  • De niet-verspanende metaalbewerking. Binnen deze groep zijn uiteenlopende metaalbewerkingsprocessen aanwezig. Dit kunnen plaatbewerkingstechnieken zijn zoals: walsen, zetten en snijden. Ook smeden en gieten behoren tot de niet-verspanende metaalbewerking. Lassen is een hele bekende vorm van niet-verspanende metaalbewerking en wordt veel in de metaalbewerking toegepast. Doormiddel van lassen worden een niet-uitneembare verbinding gemaakt tussen metalen (of kunststoffen). Lassen behoort tot verbindingsprocessen in de metaalbewerking. Hier valt ook solderen onder.

Wat is preppen en bestukken van componenten op printplaten?

Machines, werktuigen en computers bevatten veel elektronica. De elektronica bestaat uit verschillende hardware componenten. Deze hardware componenten worden ontworpen door hardware engineers. Hierbij kan onder andere gedacht worden aan printplaten. Een printplaat is meestal groen gekleurd en bevat verschillende componenten. Printplaten zijn gemaakt van epoxy, kunststof of glasvezel. Printplaten bevatten een sporenpatroon. Dit sporenpatroon kan aan één kant van de printplaat zijn aangebracht maar het is ook goed mogelijk dat er aan beide kanten van de printplaat sporenpatronen zijn geplaatst. Sporenpatronen zijn gedrukte elektrische bedragen. Deze sporen worden gemaakt van materiaal dat goed geleid zoals koper, daarom noemt men sporenbanen ook wel koperbanen. Koperbanen worden doormiddel van frezen of etsen aangebracht op de printplaat.

Preppen van componenten
Preppen is een woord dat is afgeleid van het Engelse “to prepare”, dit betekend voorbereiden. Preppen wordt in de bouw of samenstellen van printplaten gebruikt voor voorbereidende werkzaamheden. Hierbij worden componenten klaargemaakt voor het plaatsen op printplaten. De componenten kunnen op twee verschillende manieren worden geplaatst in printplaten. In de volgende alinea is hierover informatie weergegeven.

Bestukken van printplaten
Het bevestigingen van componenten op printplaten wordt ook wel bestukken of bestucken genoemd. Dit kan op twee manieren. Zo kunnen componenten worden geplaatst in gaatjes. Dit wordt ook wel through-hole bestukken genoemd. Voor elk component dienen twee gaatjes worden geboord. In de stroombaan. Als bijvoorbeeld een weerstandje op een printplaat wordt geplaatst dan is er een gaatje aan het begin van het component en een gaatje aan het einde van het component. Het component verbindt de stoombaan met elkaar dat wil zeggen dat onder het component de stroombaan niet doorloopt maar onderbroken is. Through-hole bestukken wordt veel gedaan door mensen die voor de hobby schakelingen bouwen op een experimenteerprintplaat.

Een andere bevestigingsmethode van onderdelen op printplaten is Surface
Mount Technology SMT. Hierbij maakt men gebruik van SMD’s. De afkorting SMD staat voor Surface Mounted Device (SMD). Deze Engelse term kan in het Nederlands worden vertaald met:  ‘onderdeel dat op de oppervlakte is gemonteerd’. SMD componenten zijn over het algemeen kleiner dan Through-hole componenten. Doormiddel van SMT worden componenten rechtstreeks op de print geslodeerd. Dit is zeer nauwkeurig werk dat zowel met de hand kan worden gedaan als doormiddel van een machine. De machines die hiervoor gebruikt worden zijn zogenoemde pick-and-place machines. De uiteinden van het component (SMD) worden bij SMT niet door de printplaat heen gestoken maar worden er tegenaan gesoldeerd.

Printed circuit board (PCB)
Na het bestukken van een printplaat heeft men een printed circuit board (PCB). In feite is dit een Printed Circuit Board Assembly omdat de componeten er reeds op zijn aangebracht. In de praktijk spreekt men echter van een printed circuit board. Deze printplaat bevat naast doorverbindingen ook verschillende elektronische functies. Daarmee verschilt de PCB van een PWB omdat de PWB alleen doorverbindingen bevat. Daarom staat de afkorting PWB ook voor printed wiring board.

Wat is het verschil tussen hardsolderen en zachtsolderen?

Solderen is een verbindingstechniek die wordt gebruikt om twee metalen onderdelen van een werkstuk met elkaar te verbinden doormiddel van het toevoegen van gesmolten metaal. Om een goede verbinding tot stand te brengen is het van belang dat de twee punten van het werkstuk die met elkaar verbonden moeten worden op de juiste temperatuur zijn gebracht. Hiervoor kan een vuur worden gebruikt maar meestal gebruikt men daarvoor een soldeerbout of een soldeerbrander. Daarnaast wordt bij solderen gebruik gemaakt van soldeer. Het soldeer wordt doormiddel van de soldeerbout of soldeerbrander gesmolten zodat het soldeer tussen de twee metalen delen een verbinding tot stand kan brengen. Er wordt in de praktijk onderscheid gemaakt tussen hardsolderen en zachtsolderen.

Verschil tussen hard- en zachtsolderen
Het belangrijkste verschil tussen hardsolderen en zachtsolderen is het smeltpunt van het toegevoegde soldeer. Wanneer toegevoegde soldeer een smeltpunt heeft onder de 450 graden Celsius heeft men het over zachtsolderen. Wanneer het toegevoegde soldeer een hoger smeltpunt heeft dan  450 graden Celsius dan wordt dit hardsolderen genoemd. Hieronder wordt meer informatie weergegeven over zachtsolderen en hardsolderen.

Zachtsolderen
in het verleden maakte men bij zachtsolderen veel gebruik van tin en lood legeringen. Deze samenstelling was meestal 50 procent tin en de overige 50 procent lood. Tegenwoordig mag lood niet overal meer worden toegepast. Met name bij leidingwerk voor drinkwater is de toepassing van lood verboden. Lood is namelijk giftig. Daarom wordt voor loodgieterswerk nu gebruik gemaakt van andere legeringen. Hiervan is het hoofdbestandsdeel tin aangevuld met koper en eventueel ook zilver. Ook in de elektronica wordt veel gebruik gemaakt van zachtsolderen. Bijvoorbeeld bij het solderen van componenten op printplaten. Zachtsolderen is geen complexe methode om verbindingen tot stand te brengen tussen draadjes en dunne metalen onderdelen en plaatjes. Vaak kan de verbinding die doormiddel van zachtsolderen tot stand is gebracht ook weer uitelkaar genomen worden doormiddel van een soldeerbout. Wanneer de soldeerbout tegen het soldeer wordt aangehouden in een verbinding dan zal het soldeer door de warmte weer vloeibaar worden en kan de verbinding uiteen worden genomen.

Hardsolderen
Hardsolderen wordt met meer warmte gedaan dan zachtsolderen. Het soldeer dat bij hardsolderen wordt gebruikt heeft een smeltpunt boven de 450 graden Celsius. Hierdoor ontstaan sterkere verbindingen die daarnaast ook nog bestand zijn tegen hogere temperaturen dan de verbindingen die tot stand zijn gebracht doormiddel van zachtsolderen. Hardsolderen wordt door de sterkere verbindingskwaliteit breed toegepast in de techniek. Zo wordt hardsolderen onder andere gebruikt bij loodgieterswerkzaamheden voor het maken van verbindingen in leidingwerk. Daarnaast wordt hardsolderen toegepast voor verschillende verbindingen tussen buizen en pijpen die niet tot leidingwerk behoren. Hierbij kan gedacht worden aan verbindingen in fietsframes, tuinmeubels en campingmeubels. Ook voor reparatiewerkzaamheden in de machinebouw en het verbinden van machineonderdelen wordt hardsolderen toegepast. De legeringen van het soldeer zijn bij hardsolderen verschillend. Er zijn legeringen waarbij gebruik wordt gemaakt van koper en zink. Deze legering wordt ook wel soldeermessing genoemd. Daarnaast kan onder andere soldeerzilver worden toegepast. De toepassing van de verschillende legeringen van hardsoldeer is verschillend.

Soldeerbrander
Bij hardsolderen kan geen koperen soldeerbout worden toegepast. Daarvoor is de gewenste temperatuur te hoog. Daarom wordt bij hardsolderen gebruik gemaakt van een soldeerbrander. Er zijn verschillende soldeerbranders die in de praktijk worden gebruikt. Zo zijn er soldeerbranders die op een slang zijn aangesloten. De slang is vervolgens bevestigd aan een gasfles. Daarnaast wordt er ook gebruik gemaakt van soldeerbranders die bevestigd zijn aan kleine verwisselbare gastankjes die direct aan het soldeerapparaat zijn verbonden. Vaak wordt er ook gebruik gemaakt van een lasbrander. Hierdoor kan een hoge temperatuur worden gehaald van wel 3000 graden Celsius.

Wat is soldeer en waarvoor wordt soldeertin gebruikt?

Soldeertin wordt gebruikt als toevoegmateriaal bij solderen. Soldeertin wordt ook wel soldeer genoemd. Soldeertin is een legering van metalen. De samenstelling van de legering kan verschillen en heeft onder andere te maken met de smelttemperatuur van de bestandsdelen van de legering. Voor het solderen van elektronica wordt meestal een andere legering toegepast dan wanneer metalen plaatjes aan elkaar vast gesoldeerd moeten worden. Wanneer we het voorbeeld nemen van elektronica dan werd vaak een soldeerlegering gebruikt van 62% tin, 37% lood en 1% koper. In de praktijk komen ook legeringen van soldeer voor die smeltbaar moeten zijn bij lage temperaturen. Hiervoor wordt ook wel de verhouding 51% tin, 31% lood en 18% cadmium gebruikt. Bij de meeste soldeerlegeringen waren de twee grootste bestandsdelen tin en lood. Wanneer soldeertin echter wordt gebruikt voor het maken van bevestigingen in waterleidingen mag geen lood worden gebruikt. Lood is namelijk giftig. Vanaf juli 2006 moeten de meeste soldeerlegering voor elektronica ook volgens de  RoHS-richtlijn vrij zijn van lood in Europa.

Eutecticum
Wanneer een soldeerlegering over één smeltpunt moet beschikken wordt dat wel een eutecticum genoemd. Een eutecticum is een legering die bestaat uit een aantal metalen die gecombineerd een lager smeltpunt hebben dan de metalen afzonderlijk. Een dergelijke legering heeft geen smelttraject.

Solderen in elektronica
Solderen wordt veel toegepast in de elektronica bijvoorbeeld bij het solderen van componenten op een printplaat. Daarnaast worden in de elektronica ook andere elektrische verbindingen gemaakt doormiddel van solderen. Deze verbindingen moeten over voldoende stevigheid beschikken maar dat is niet de belangrijkste eigenschap waarop wordt gelet. Solderen wordt vaak gebruikt om verbindingen tot stand te brengen die naast stevig ook goed geleiden. Deze elektrische eigenschappen zijn erg belangrijk voor een goede geleiding van de elektronen. De elektrische geleiding is het belangrijkste aspect voor het verbinden van componenten en andere onderdelen in de elektronica. Soldeer heeft zoals eerder genoemd een speciale samenstelling wanneer deze in elektronica wordt gebruikt. Hoewel de samenstelling specifiek op elektronica is aangepast is soldeer nooit een hele sterke verbinding. Een zware belasting van de gesoldeerde onderdelen moet worden voorkomen.

Wat is een soldeerbout en waarvoor wordt en soldeerbout gebruikt?

Een soldeerbout wordt gebruikt voor het solderen van materialen. Wanneer mens soldeert worden twee metalen delen van een werkstuk met elkaar verbonden doormiddel van een door warmte gesmolten metaalsoort. De metalen onderdelen van het werkstuk die met elkaar verbonden moeten worden zullen eerst, op de plaats waar de verbinding tot stand moet worden gebracht, moeten worden verwarmd. Wanneer deze verbindingsplaatsen zijn verwarmd wordt het soldeer als verbindingsmateriaal toegevoegd. Dit soldeer bestaat uit metaal of een legering van metalen die een lager smeltpunt hebben dan de werkstukonderdelen die aan elkaar bevestigd moeten worden. Door dit lagere smeltpunt smelt het soldeer eerder dan de onderdelen van het werkstuk. Voor het verwarmen van de onderdelen van het werkstuk die aan elkaar verbonden moeten worden en het laten smelten van het soldeer maakt men gebruik van een specifiek gereedschap, de soldeerbout.

Wat is een soldeerbout?
Een soldeerbout brengt de onderdelen van het werkstuk die aan elkaar bevestigd moeten lokaal op dezelfde temperatuur als het soldeer dat toegevoegd wordt. Hierdoor kunnen het soldeer en de onderdelen van het werkstuk samengevoegd worden tot één geheel. De warmte die de soldeerbout hiervoor gebruikt is indirecte warmte. De soldeerbout neemt eerst warmte op en brengt daarmee zowel de werkstukonderdelen als het soldeer op de juiste temperatuur.

Voor dit proces is het belangrijk dat de soldeerbout snel veel warmte kan opnemen. Daarnaast moet de soldeerbout ook snel weer warmte af kunnen staan aan het materiaal dat bevestigd moet worden. Een soldeerbout moet dus goed warmte kunnen geleiden. Een veel gebruikt materiaal voor soldeerbouten is koper. Vroeger werd een soldeerbout doormiddel van een vlam verwarmt. Hiervoor werd meestal een gasvlam gebruikt. Tegenwoordig is het effectiever en veiliger om gebruik te maken van elektriciteit. Daarom zijn de meeste soldeerbouten die nu gebruikt worden elektrische soldeerbouten.

Elektrische soldeerbout
Een elektrische soldeerbout heeft grote voordelen. Er hoeft geen gebruik te worden gemaakt van brandbaar gas. Hierdoor is de kans op brand kleiner. Toch moet er ook met een elektrisch soldeerbout voorzichtig worden omgegaan. Een elektrische soldeerbout kan net als een soldeerbout waarbij gebruik wordt gemaakt van een gasvlam, erg heet worden. Een elektrische soldeerbout kan direct op het elektriciteitsnet worden aangesloten. Een soldeerbout die gebruik maakt van elektriciteit om op de juiste temperatuur te komen bestaat uit een ingebouwd verwarmingselement. Dit verwarmingselement verwarmt een koperen bout (vandaar de naam soldeerbout). De koperen bout neemt de warmte op en staat deze warmte vervolgens weer af. De koperen bout  kan worden gebruikt om de bevestigingsonderdelen van een werkstuk te verwarmen en om het toevoegmateriaal (soldeer) te laten smelten. Wanneer er gebruik wordt gemaakt van een elektrisch soldeerstation kan de temperatuur naar wens worden ingesteld. Hierdoor blijft de temperatuur constant tijdens het solderen.

Soldeerbout beschermen tegen oxideren
Koper heeft als voordeel dat het uitstekend geleid en goed warmte opneemt en afstand. Een nadeel van koper is dat het materiaal oxideert. Hoewel dit in sommige gevallen (bijvoorbeeld voor dakbedekking)een fraaie aanblik geeft is het oxideren bij het solderen niet gewenst. Daarom wordt het koper van de soldeerbout voorzien van een dun laagje tin. Het vertinnen van de soldeerbout gebeurt doormiddel van warmte. De soldeerbout moet op de juiste temperatuur worden gebracht. De punt van de soldeerbout moet goed schoon worden gemaakt. Hiervoor kan een vijl worden gebruikt. Wanneer de punt goed schoon is gemaakt wordt deze ingestreken met soldeervloeimiddel. Nadat dit is gebeurd wordt er een dun laagje soldeermateriaal (soldeertin) over de soldeerbout heen gestreken. De tinlaag moet gelijkmatig over de soldeerkop heen worden aangebracht. Wanneer dit is gedaan is het belangrijk dat deze laag er niet vanaf brand. Wanneer dit namelijk gebeurd moet er een nieuwe tinlaag worden aangebracht.

Verschillende boutkoppen
Een soldeerbout bevat een kop die verschillende vormen kan hebben. Hierdoor kan een soldeerbout zowel voor iets grotere oppervlaktes worden gebruikt als voor kleinere oppervlakten voor zeer nauwkeurig soldeerwerk. Het spreekt voor zich dat men de soldeerbout van de juiste soldeerkop moet voorzien voor de aanvang van de werkzaamheden. Wanneer men eenmaal de soldeerbout op temperatuur heeft gebracht zal men moeten wachten tot deze is afgekoeld om brandwonden te voorkomen. Een soldeerkop kan de vorm hebben van een punt voor het nauwkeurig soldeerwerk. Voor het grovere werk wordt vaak een soldeerbout gebruikt die hamervormig is of wordt een grote boutkop gebruikt die taps afloopt.